Ik twitter, dus ik besta!

by Henny van Egmond on 19 oktober 2009

Een week of wat geleden sprak ik tijden een Open Koffie bij het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij. Een leuke, geanimeerde sessie, zo merkte ik tijdens de bijeenkomst zelf. Maar achteraf kon ik dat ook vaststellen, want er was een hele reeks berichten op Twitter verschenen. Voor wie Twitter niet kent: het zijn korte, kernachtige boodschappen die je het internet op slingert. Iedereen kan ze zien, maar vooral de mensen die je volgen. Veel mensen twitteren zich wezenloos. Ik twitter, dus ik besta!

Ik beken het maar eerlijk, ook ik heb een Twitteraccount. En heb zelfs wel eens een aantal berichten geplaatst. Ik heb 52 mensen die interesse hebben getoond en mij volgen. Wees gerust, er zijn er die veel meer volgers hebben.

Tijdens de Open Koffie maakte ik een paar opmerkingen over twitteren. Bijvoorbeeld dat vooral oudere mensen het doen. Ik ken niemand onder  de 18 die twittert, heb het aan mijn eigen vier kinderen gevraagd (allemaal onder de 18) en die kijken mij wat schaapachtig aan. Twitteren doen ze niet, maar van Hyves, MSN, Leidenonline en weet ik wat voor sociale networks nog meer zijn ze niet weg te slaan. Dus riep ik tijdens die Open Koffie: twitteren is voor ouderen die naarstig op zoek zijn naar een eigen identiteit.

Kijk, dat had ik beter niet kunnen zeggen. De eerste die naar me toe kwam zei dat hij nog nooit voor oudere was uitgemaakt. Tja, wat moet je daar nu op zeggen. Hij zag er uit als 30-plus. Als je zegt dat hij er uit ziet als een oudere en hij vindt dat zelf niet, dan beledig je hem. Maar bevestig je dat hij jong is, dan haal je je eigen stelling onderuit. Ik haalde dan ook alleen mijn schouders maar wat aarzelend op.

Maar even terug naar de kern van de discussie. Wie op twitter kijkt, ziet de meest onbenullige tweets (zo noemen ze de berichten). Zo van: ik stap nu in lijn 5. Ik stap uit lijn 5. Ik ben aangekomen bij de vergadering. De vergadering is afgelopen, Jan was er ook. Van die berichten waarvan ik denk: wat heeft een mens daar nu aan.

Voorstanders van Twitter stellen dat ze veel informatie op een betere manier krijgen aangereikt. Omdat je een aantal bekenden en vertrouwde (of inspirerende) mensen volgt kun je zien wat zij lezen en vinden op bijvoorbeeld internet. Zo zie je door de bomen het bos weer. Eigenlijk is dit argument heel paradoxaal. Vroeger zat je in een vaste groep (in de klas op school, op je afdeling naast je vaste collega’s op werk) en kreeg je alleen uit die groep informatie. Toen ontstond internet en kon je overal bij, informatie in overvloed. En wat is de reactie daarop van de oudere generatie: we maken weer een vaste groep die ons vertelt wat belangrijk is. Terug naar de 20ste eeuw dus.

Nee, volgens mij gaat twitteren over het hervinden van je eigen identiteit. Op de radio vertelde een presentatrice en enthousiaste twitteraar (of twitterster) dat ze op een dag in augustus heerlijk op het strand in de zon lag. Ze kon de behoefte niet bedwingen en maakte daar een tweet over: ik lig heerlijk op het strand. Waarom vraag je je af. Het kan niet anders dan dat zij op dat moment van iemand bevestiging wilde hebben dat het zo fijn was om op het strand te liggen. En daarmee is twitter volgens mij niets meer dan een manier om externe waardering te krijgen. Ik twitter, dus ik besta!

PS: als ik een blog schrijf worden er automatisch concepten tussentijds opgeslagen. En elke keer dat het gebeurt plaatst Twitter automatisch een tweet op mijn twitterpagina. Zo kom ik gelukkig ook wel aan duizenden tweets! Stel je voor, anders denken mensen dat ik niet twitter.