Het ervaringscertificaat, wie heeft het nu echt nodig?

by Henny van Egmond on 3 april 2009

Vorige week op radio 1, prachtige reportages uit Winterswijk waar de crisis keihard toeslaat. In die contreien is relatief meer industrie dan in de rest van Nederland. Allerlei overheidsinstanties zijn dus druk bezig om de gevolgen een beetje op te vangen. Zo ook het UWV dat samen met het CWI een MC (mobiliteitscentrum) ging openen. In een presentatie aan fabrieksmedewerkers vloog de ene na de afkorting door de lucht. Uiteindelijk ging het vooral over het Ervaringscertificaat. Of EVC, zoals het officieel heet. EVC? Ja, EVC, oftewel Erkenning van eerder Verworven Competenties. Het ervaringscertificaat dus. Bedacht door het ministerie van onderwijs. Inmiddels is er al een EVC Centrum Nederland en vele andere erkende EVC-verstrekkers en lopen bij alle UWV’s projectmanagers die de EVC’s aan het promoten zijn. Maar hoe krijg je nu zo’n EVC?

Het gesprek met de ambtenaar ging als volgt, het is een beetje vrij vertaald maar ik reed in de auto, dus kon het niet opschrijven.

De verslaggever: Een EVC, hoe krijg je dat?

De ambtenaar: Het erkent je ervaring. Stel je hebt privé een verzameling van 200 dvd’s die prima hebt gearchiveerd op naam, regisseur en titel. Dan heb je dus aangetoond dat je kan archiveren en kun je een EVC krijgen voor dat onderdeel van een MBO-opleiding.

Tot zover alles duidelijk. Maar toen werd het pas echt leuk. De verslaggever vroeg waarom die EVC’s nu eigenlijk nodig zijn. En de ambtenaar antwoordde bloedserieus dat er op de formulieren alleen de hoogstgenoten opleiding kon worden ingevuld en dat is in veel gevallen in de industrie LBO. En omdat er geen andere plek op het formulier was hebben ze de EVC’s maar bedacht. Ik dacht even dat die ambtenaar een grapje maakte, de de verslaggever kennelijk ook, maar het was echt waar. Ik lieg niet.

De verslaggever wilde wel eens weten of het een succes was. Hoeveel van die certificaten er inmiddels verstrekt waren, vroeg hij. En nu wel bijna woordelijk, de projectmanager: “We zijn begonnen met een pilot. Dat was de eerste twee jaar, toen hebben we ongeveer tussen de 15 en 20 certificaten verstrekt. In de afgelopen twee jaar hebben we er 50 verstrekt”.

70 certificaten in 4 jaar tijd. Verder commentaar lijkt me overbodig.

{ 1 comment }

YVONNES 04.10.09 at 11:07

Het aantal verstrekte certificaten is inderdaad een blamage te noemen. Toch ben ik een voorstander van de toekenning EVC.

Andere, niet belichte kanten, zijn namelijk zelfvertrouwen en feitelijke mobiliteit.

Zelfvertrouwen
Ik ben zelf werkzaam op een afdeling P&O en kom al jaren tegen dat lager geschoolde werknemers zichzelf gevangen voelen op hun werkplek. Ze willen wel doorgroeien of zelfs helemaal een andere richting op, maar beperken zichzelf met het argument dat ze ‘slechts’ hun lagere school hebben afgerond, of LBO (etc). Ze durven niet eens verder te kijken uit angst voor afwijzing of uit angst om dom gevonden te worden.

Feitelijke mobiliteit
Laten we eerlijk zijn. Je wordt in de huidige arbeidsmarkt nog steeds (teveel) afgerekend op het feitelijke behaalde diploma, wat op je CV vermeld staat.
Via EVC daadwerkelijk je diploma behalen is dan een uitkomst.

Dat er nog te weinig gebruik van wordt gemaakt door bedrijven, heeft veelal te maken met de indruk dat werknemers te mobiel worden en hierdoor het verloop hoger wordt. Dit zou kunnen, maar ik en van mening dat het zwaarder weegt om een collega zijn of haar doelen te laten behalen. Een tevreden werknemer is immers een stuk productiever en heeft minder ziekteverzuim. Een eventueel verloop van werknemers werkt ook twee kanten op.

Ik denk dat hier vooral een belangrijke taak is weggelegd voor de afdelingen P&O/ Opleiding om de EVC bekender en toegankelijker te maken. Een eerste aanzet is al gegeven in een aantal CAO’s waar het aanbieden van EVC aan werknemers verplicht wordt gesteld.

Yvonne Starre

Comments on this entry are closed.